خلافت را به عهده گيرد آنان را به كتاب خدا و سنت پيامبرشان ، رهنمون مىشود پسر عموى تو ( على ) است او اگر قدرت را بدست گيرد آنان را به راه روشن و راست ، وامىدارد . و در گفتگوى ديگرى كه ميان عبد اللّه ( بن عباس ) و عمر بن الخطاب رد و بدل شده و مورخين آن را به نقل از عبد اللّه بن عمر روايت كرده‌اند به نقل از وى آورده‌اند كه گفته است : روزى من نزد پدرم بودم و گروهى نيز در مجلس او حاضر بودند و سخن به شعر كشانده شد ، پدرم گفت : در ميان اعراب چه كسى شاعرتر است گروهى گفتند فلان كس و گروهى ديگر به همان كس را عنوان كردند . بحث و گفتگو و مشاجره در اين خصوص بالا گرفت . در همان حال كه حضار نام شعرا را بر زبان مىآوردند و مطرح مىكردند عبد اللّه بن عباس بر ايشان وارد شد . پدرم گفت : اينك خبره و كارشناس سر رسيد و از او درباره شاعرترين مردم پرسيد : ابن عباس گفت : اى امير المؤمنين شاعرترين مردم زهير بن ابى سلمى است و ابياتى از قصيدهء او را كه در مدح بنى سنان يكى از خانواده‌هاى غطفان را بر وى خواند : - اگر قومى به بزرگى و مجد خود فرا سوى خورشيد جاى گيرند در كرم و بزرگ - منشى ، اينانند . - قومى كه « سنان » پدر آنهاست ، خود پاكند و فرزندانشان نيز پاك و آراسته‌اند . - گر ايمان آورند انسان هستند و اگر بيمناك شوند جن هستند و اگر تلاش كنند بسيار سخاوتمندند . - از نعمتهايى كه دارند مورد رشك قرار مىگيرند ولى خدا آنچه را مورد رشك واقع شد از آنها نمىستاند . عمر بن الخطاب گفت : به خدا كه چه خوب گفته است و به نظر من چنين ستايشى را تنها خاندان بنى هاشم بنا به نزديكى به پيامبر خدا سزاوارند . ابن عباس گفت : خداوند ترا توفيق دهد اى امير المؤمنين كه همچنان موفقى . آنگاه عمر بن الخطاب گفت : اى ابن عباس آيا مىدانى چه چيزى باعث شد كه مردم از شما روى گردانند ؟ گفت : نه اى امير المؤمنين . گفت : ولى من مىدانم . قريش خوش نداشت كه نبوت و خلافت در شما گرد آيد بنابراين مردم را دست به دست و از اين به آن گرداندند آنگاه قريش نظرى به خود افكند و توفيق يافت و درست عمل كرد . ابن عباس به او گفت : آيا امير المؤمنين ( آماده است تا ) خشمش را از من دور سازد و به سخنانم گوش فرا دهد ؟ به او گفت : هر چه مىخواهى بگو . گفت : اى امير المؤمنين اگر قريش خوش نداشته بود خداوند